gru 08 2013

HOMEOPATYCZNA METODA LECZENIA

A. Homeopatia klasyczna hahnemannowska – zakres możliwości terapeutycznych.

I. Rozpoznawanie

“Nieuprzedzony obserwator – w pełni świadomy daremności tych nadzmysłowych rozważań, które nie mogą znaleźć potwierdzenia w doświadczeniu naukowym – nawet posiadający niezwykłą przenikliwość, zauważa w każdym osobniczym zachorowaniu tylko te odchylenia od zdrowia ciała i duszy (objawy, zjawiska, wytwory chorobowe), które mogą być dostrzeżone z zewnątrz za pomocą zmysłów. Inaczej mówiąc, zauważa on tylko te odchylenia od wcześniejszego zdrowia teraz chorego osobnika, które są odczuwane przez samego cierpiącego, o których powiadamiają jego bliscy, a wreszcie te postrzegane przez samego lekarza. Wszystkie dostrzegalne oznaki choroby w całej jej rozciągłości kształtują razem prawdziwy i jedynie możliwy do pomyślenia obraz choroby.” (Organon der Heilkunst, wyd.VI, paragraf 6,[tłumaczenie własne z wydania niemieckiego])

Jak określone zostało w definicji homeopatia jest metodą bodźcowego leczenia, wykorzystującą swoiste działania różnych substancji na organizmy żywe. Teoria pełni w niej rolę drugorzędną w stosunku do praktyki leczenia, gdyż: “Najważniejszym i jedynym powołaniem lekarza jest przywracanie chorym zdrowia, zwane leczeniem“. (Organon, paragraf 1.)

Lekarz homeopata wypełnia swoje powołanie, skutecznie lecząc chorego, a całe postępowanie prowadzące do rozpoznania ma tylko znaczenie pomocnicze. Stąd wszelkie teorie, modele zjawisk, hipotezy posiadają jedynie względną wartość. Są uzasadnione na miarę ich użyteczności na drodze do zdrowia. Tylko te z nich, które praktycznie wspierają lekarza mają znaczenie.

Zdrowie i choroba to dwa krańcowe zjawiska wyrażające stan siły żywotnej. Najprościej mówiąc w zdrowiu jest ona “swobodna”, w chorobie “uwięziona”. Badając pacjenta, osadzonego w określonym środowisku psycho-socjo-biologicznym lekarz dąży do zaznajomienia się ze stanem chorego w chwili badania (teraźniejszość), a poznając jego biografię i historię chorobową rodziny zbliża się do poznania charakterystycznych procesów chorobowych, przekraczających okres życia osobniczego, dominujących w danej linii rodowej (przeszłość i przyszłość). Mamy więc do czynienia w badaniu lekarskim z przekrojem poziomym, wyrażającym stan chorobowy (conditio) i przekrojem pionowym, odzwierciedlającym skłonności chorobowe (constitutio). Z punktu widzenia homeopatii klasycznej znajduje to podbudowę w tak zwanej teorii zaraźliwości (miazmata), przedstawionej po raz pierwszy przez Hahnemanna w “Chorobach przewlekłych” w 1828 roku.

Zaraźliwości, czyli szkodliwe wpływy, zgodnie z podaną przez twórcę homeopatii charakterystyką okazują się być bardzo bliskie współczesnemu pojęciu drobnoustrojów. Dzielą się na ostre i przewlekłe. Pierwsze są uznane za przyczyny ostrych chorób o typowych, charakterystycznych, powtarzalnych obrazach. Choroby te zwykle, przy niepowikłanym przebiegu, kończą się powrotem do pełnego zdrowia nawet bez ingerencji terapeutycznej, jak na przykład ma to miejsce w przypadku różyczki, ospy wietrznej, odry, itp. Zaraźliwości przewlekłe (patrz Organon, paragraf 74), warunkują powstawanie i trwanie wszystkich naturalnych chorób przewlekłych, a więc niepochodzących z urazu, skażenia środowiska ani z działalności lekarskiej. Te nigdy nie ustępują samoistnie i jeśli nie są leczone zgodnie z zasadami homeopatii, często podlegają stłumieniu, przechodzą przez długie okresy utajenia, a pod wpływem różnorodnych czynników drażniących (causarum occasionalium) wchodzą w fazy kolejnych zaostrzeń, prowadzących stopniowo do wyniszczenia i śmierci. Ewolucja skutków zaraźliwości przewlekłych w organizmach żywych jest bardzo złożona.

Istnieją, zgodnie z teorią homeopatii klasycznej, cztery zaraźliwości przewlekłe warunkujące powstawanie typowych skaz przewlekłych, czyli obciążeń i uszkodzeń podstawowej konstytucji o wrodzonym lub nabytym charakterze. Są to skazy: świerzbiączkowa (psora), figówkowa (sycosis), gruźlicza czyli rzekomoświerzbiączkowa (tuberkulinizm), kiłowa (syfilis). (Podstawowym modelem dla powstawania skazowego uwarunkowania naturalnych chorób przewlekłych był dla Hahnemanna wieloletni, fazowy przebieg kiły z jej różnymi formami klinicznego wyrazu.)

Każda ze skaz przechodzi przez fazę utajenia (wykluwania), następującą po zakażeniu, potem następuje okres pierwotnej skórnej lub śluzówkowej ekspresji, nazywany zwykle zmianą pierwotną. Jeśli pierwotna zmiana zostanie stłumiona, siła żywotna szuka innej możliwości patologicznego wyrazu i zwykle wytwarza zaburzenie czynności lub struktury ważniejszego narządu lub tkanki, odpowiednio do natury skazy przewlekłej. Każde z kolejnych zaostrzeń, z punktu widzenia medycyny klinicznej traktowane jest odrębnie i rozpatrywane jako samoistna jednostka nozologiczna. Dla homeopatii jest ono tylko czasowym zaostrzeniem typowego dla danej skazy procesu chorobowego.

Podstawową i pierwotną skazą jest świerzbiączka, według następców Hahnemanna będąca pochodną spasażowanego i tłumionego różnymi formami objawowych terapii trądu. Stwierdzenie u danego chorego obecności skutków zaraźliwości świerzbiączkowej warunkuje i stwarza podatność na każdą i którąkolwiek z pozostałych zaraźliwości.

Dla skazy świerzbiączkowej charakterystyczne są:
hyporeaktywność, niedobory substancji, zaburzenia przemian metabolicznych i czynności fizjologicznych z bardzo typową okresowością zaostrzeń, które to objawy dominują we wczesnych latach życia.

Często następną w naturalnym rozwoju jest skaza figówkowa:
z hyperreaktywnością, nadmiarem wydzielin i wydalin, tak fizjologicznych jak i patologicznych, zaburzeniem struktur granicznych i powierzchni tkanek i narządów przez patologiczne rozrosty o niezłośliwym charakterze, a okresowość ustępuje miejsca powolnemu rozwojowi i uporczywej przewlekłości trwania procesów. Dominuje zwykle w wieku dojrzałym, często wyrażając się klinicznie skłonnością do zastoju i mineralizacji.

W dalszym przebiegu, zwykle pod wpływem gwałtownie działających czynników drażniących wzbudzona zostaje skaza gruźlicza: łączy w sobie okresowość świerzbiączki i agresywność krótkotrwałych tendencji niszczących, typowych dla skazy kiłowej. Przebiegi i umiejscowienia patologii w tej fazie są trudne do przewidzenia i zmienne, przedzielane okresami pełnej wydolności, wkraczające jednak zdecydowanie w fazę nieodwracalnych zniszczeń strukturalnych.

Ostatnim ze skazowo uwarunkowanych etapów rozwoju procesów patologicznych jest okres kiłowy:
z dominującym i stale postępującym, nieodwracalnym niszczeniem struktur narządów i ostatecznym wygasaniem czynności, kończącym się śmiercią.

Pojęcia skaz, jak wykazano, są znacznie szersze i nierównoznaczne z klinicznymi odpowiednikami ich nazw. Skaza kiłowa dla przykładu, nie oznacza kiły klinicznej, a tylko przewlekły proces patologiczny o cechach podobnych do kiły. W zakresie tej skazy mieszczą się końcowe etapy wielu różnych jednostek klinicznych.

Znając teorię zaraźliwości przewlekłych i skazowego uwarunkowania chorób naturalnych lekarz homeopata rozpoznaje patologię z perspektywy procesu zachodzącego w długim czasie, a nie wyłącznie przemijającego stanu. Rozpoznaje stan aktualny jako jedną z postaci którejś ze skaz, ułożonych w ciąg kolejnych następstw od świerzbiączki do kiły, i tak skonstruowane rozpoznanie uzupełnia jednostkę nozologiczną o wiadomości niezbędne dla precyzyjnego rokowania i wyboru leczenia – przyczynowego lub objawowego, zależnie od rokowania, co do możliwości leczenia tą metodą w ogóle i stopnia odwracalności zmian chorobowych.

Wywiad homeopatyczny

Homeoterapię można nazwać personotropową metodą leczenia, gdyż dąży ona do najwyższego stopnia indywidualizacji terapii. Jedyną drogą do spotkania z osobą, czyli indywidualnością jest kontakt słowny.

Dlatego też dominujące znaczenie w diagnostyce homeopatycznej ma wywiad lekarski. Jest on bardzo rozbudowany. Oprócz danych osobowych, wiadomości dotyczące warunków i trybu życia chorego, wywiadu rodzinnego, chorób przebytych i aktualnych dolegliwości, w skład wywiadu wchodzi szczegółowe wypytywanie uporządkowane według grup tematycznych: objawy dotyczące umysłu; pragnień i niechęci, upodobań dotyczących odżywiania; objawy uogólnione, odnoszące się do całej osoby chorego; objawy dotyczące czynności płciowych, w tym miesiączki u kobiet; poty, dreszcze, gorączka; objawy szczególne, niezwykłe, charakterystyczne, opisywane porównaniem “jak gdyby”; objawy umiejscowione, uporządkowane według układu topograficznego od głowy od stóp; objawy patologiczne służące określeniu jednostki chorobowej (typowe, charakterystyczne dla choroby, a nie dla chorego).

Tak zwany pełny objaw powinien dawać swą treścią odpowiedzi na następujące pytania: dlaczego? gdzie? co? jak, w jaki sposób?
Istnieje kilka równoległych sposobów wartościowania objawów. Podczas wstępnej analizy lekarz oddziela objawy patognomiczne od personomicznych, typowe od nietypowych, powszechne od rzadkich, umiejscowione od uogólnionych, cielesne od duchowych.

Zgodnie ze wskazaniami paragrafu 153. Organonu powyższe grupy objawów systematyzowane są:
*) według ich szczegółowości jako:

  • charakterystyczne, uderzające, niezwykłe (przyznaje się im umownie po 5 punktów),
  • podane samoistnie i z wielkim naciskiem (4 punkty),
  • pełne (3 punkty),
  • długotrwałe i pogarszające się w czasie (2 punkty),
  • nowe, stale pogarszające się (1 punkt).

*) oraz według ich ważności jako:

  • etiologiczne (3 punkty),
  • umysłowe (2 punkty),
  • uogólnione (1 punkt).

Uformowany zgodnie z powyższymi kryteriami obraz chorobowy podlega dalszej ocenie w oparciu o znajomość tak zwanego repertorium, czyli spisu objawów, zaobserwowanych w dotychczas wykonanych próbach lekowych.
Podobne jest to postępowanie do diagnozy różnicowej w medycynie klinicznej. Często opiera się ono na powtórnym, uzupełniającym, kierunkowym wypytywaniu chorego, prowadzonym tak, aby jego odpowiedzi uzasadniały lub wykluczały podanie innych, podobnych środków leczniczych.

Ważnym jest, aby wywiad homeopatyczny rozpoczynał się od wysłuchania spontanicznych wypowiedzi chorego, a dopiero gdy wyczerpie się jego własna inwencja przeszedł w fazę aktywnego wypytywania. Wypytywanie ma uzupełnić informacje, dookreślić i wyjaśnić poczynione przez chorego stwierdzenia. Często wypytywanie opiera się na tak zwanym kwestionariuszu wypytywania. Jest to zbiór niesugestywnych pytań, inspirowanych zapisami rubryk repertorium, czyli objawami poznanymi w próbach lekowych. Pytania te z natury swojej uniemożliwiają udzielanie odpowiedzi twierdzących lub zaprzeczających, a pobudzają do pełnych odpowiedzi opisowych i prowokują do zastanowienia i skojarzeń ujawniających różne aspekty reaktywności chorego, w innych metodach leczenia zwykle nieodoceniane.

Wywiad homeopatyczny swą rozległością i naciskiem stawianym na sferę psycho-emocjonalną chorego jest zbliżony do wywiadu stosowanego w psychiatrii i w pewnym stopniu sam pełni rolę psychoterapeutyczną.

Algorytm procesu diagnostycznego w homeopatii klasycznej:

  1. Podmiotowe i przedmiotowe badanie lekarskie ze szczególnym naciskiem na poszerzony wywiad, a w nim szczegółowe wypytywanie, oraz wyniki badań dodatkowych.
  2. Uporządkowanie zgromadzonych danych i rozdzielenie objawów chorobowych od osobowych, typowych od nietypowych itd.
  3. Postawienie rozpoznania chorobowego i rokowania wstępnego.
  4. Analiza i wartościowanie objawów niepatognomicznych wg przyjętych w homeopatii kryteriów.
  5. Zbudowanie indywidualnego obrazu choroby naturalnej.
  6. Określenia poziomu (rodzaju) podobieństwa.
  7. Wytypowanie objawów repertoryzacyjnych.
  8. Wybór repertorium odpowiadającego charakterowi przypadku chorobowego.
  9. Określenie grupy środków podobnych na podstawie repertorium.
  10. Wytypowanie środka najbardziej podobnego (simillissimum).
  11. Potwierdzenie wyboru na podstawie obrazu próby lekowej zawartego w źródłowej materia media.
  12. Postawienie rozpoznania środka leczniczego i sformułowanie rokowania co do przebiegu leczenia.

II. Leczenie

Istnieją  praktycznie dwa sposoby leczenia w homeopatii klasycznej. Pierwszy z nich opiera się na doświadczeniu Hahnemanna, zaistniały do roku 1833 czyli roku ukazania się drukiem piątego wydania Organonu. Można nazwać go: wyczekującym.

A drugi jest wynikiem doświadczeń zebranych w latach późniejszych i może być nazwany: kroczącym.

Jak wiemy reakcja na bodziec zależy między innymi od stanu organizmu w chwili zadziałania bodźca. Aby uzyskać bliski prawdzie pogląd na skutek tego bodźca należy poczekać aż organizm w pełni odpowie zmianą swojego stanu. To wymaga czasu. Stąd nazwa nadana dla pierwszej postawy terapeutycznej, którą charakteryzuje praktyka jednorazowego podania małej dawki pojedynczego spotęgowanego środka leczniczego i cierpliwe oczekiwanie na reakcję.

Druga postawa terapeutyczna posługuje się wieloma następującymi po sobie kolejno dawkami cząstkowymi o stale wzrastającym stopniu spotęgowania.

Ta starsza metoda oparta jest o skalę setną (C=CH=centimal Hahnemanni=100-n) lub/i dziesiętną (D=DH=X=decimal Hahnemanni=10-n) potęgowania, a młodsza o skalę pięćdziesięciotysięczną (0/n=Q/n=LM/n=quinquagessima=50000-n).

Wybór wysokości stopnia spotęgowania w skalach dziesiętnej lub setnej zależy bezpośrednio od stopnia podobieństwa pomiędzy indywidualnym obrazem chorobowym a obrazem patogenetycznym środka leczniczego. Im pełniej się one pokrywają tym wyższy może być stopień spotęgowania.
Przyjmuje się, iż podobieństwo tkankowe, narządowe procesu chorobowego wskazuje na niskie stopnie spotęgowania, (dotyczy to także sytuacji patologicznych naruszających strukturę organizmu, a więc na przykład zmian zwyrodnieniowych, stanów na granicy odwracalności). Zaburzenia czynnościowe uogólnione wymagają średnich stopni spotęgowania, a podobieństwo typologiczne, obejmujące całość człowieka chorego wskazuje na konieczność stosowania wysokich lub bardzo wysokich stopni, zależnie od posiadanych zasobów siły żywotnej – im większe te ostatnie, tym wyższy stopień.
W ostrych procesach chorobowych o dużej dynamice dla uzyskania i utrwalenia skutku wymagane jest częstsze powtarzanie bodźca lekowego, a w stanach przewlekłych rzadsze lub wręcz sporadyczne i to zawsze po skrupulatnej ocenie reakcji na każde podanie leku.

W skali pięćdziesięciotysięcznej postępowanie jest inne. Powtarza się cząstkowe dawki, zwiększając stale stopień ich spotęgowania aż do momentu, kiedy po okresie ustąpienia objawów, konstytuujących początkowy obraz choroby naturalnej. objawy te zaczną powracać. Oznacza to, że skutkiem działania leku homeopatycznego naturalna choroba ustąpiła, a stopniowo zaczyna rozwijać się sztuczna choroba polekowa. Wtedy należy przerwać bezzwłocznie stosowanie leku, aby objawy mogły samoistnie wygasnąć. Skoro tak się stanie, będzie to oznaczało, że sztuczne polekowe podrażnienie ustąpiło wraz z jego przyczyną.

W klasycznej homeoterapii stosowane środki podawane są przede wszystkim drogą doustną, lecz ze względu na znikomość ich dawek zalecane jest, aby umożliwić im jak najdłuższy i niezaburzony kontakt ze śluzówką jamy ustnej i języka (to znaczy ze znajdującymi się tam naczyniami krwionośnymi i zakończeniami nerwowymi).
Mogą być podawane drogą wziewną i wtedy ogniskują swoje działanie na śluzówce jamy nosowej, Innym sposobem wzbudzania reakcji jest działanie na wrażliwe okolice skóry, np. okolicę zgięć łokciowych, dołka lub szyi.
Szczególnym sposobem bodźcowania jest wykorzystanie w stosunku do noworodków i niemowląt karmionych piersią pośrednictwa organizmu matki i doustne podawanie jej odpowiedniego środka na kilka chwil przed karmieniem, (patrz Organon, paragrafy 284.-286.). (Istnieją też inne formy farmaceutyczne i postaci leków homeopatycznych, które umożliwiają podanie podskórne, domięśniowe, dożylne lub doodbytnicze lub dopochwowe.)

Największe znaczenie w terapii homeopatycznej ma ocena zmian zaistniałych pod wpływem bodźca lekowego. Podstawową pomocą lekarza homeopaty na tym etapie jego pracy jest tzw. prawo leczenia naturalnego sformułowane przez dr Heringa, które powiada, że:
podczas leczenia naturalnego powrót do zdrowia następuje zgodnie z kierunkiem od środka na zewnątrz organizmu, z góry w dół, poczynając od narządów najważniejszych dla utrzymania przy życiu, a kończąc na mniej ważnych, i w odwrotnej kolejności do tej, w jakiej pojawiały się objawy.

Leczenie ma wzbudzić proces “cofania się” chorób i jeśli tak się stanie, wskazuje to na pomyślne rokowanie, co do zdrowia. W przebiegu leczenia mogą występować mniej lub bardziej nasilone przełomy. O ile układają się one zgodnie z kierunkami opisanymi prawem Heringa, oznaczają niepowikłany postęp w leczeniu, (mimo że chory może odczuwać okresowe pogorszenia samopoczucia). Jeśli proces przebiega niezgodnie ze wspomnianym prawem, wymaga natychmiastowej rewizji leczenia. W toku leczenia lekarz musi dbać o to, aby żadne czynniki nie zakłócały wzbudzanego środkami leczniczymi procesu.
Algorytm postępowania terapeutycznego w klasycznej homeopatii:

1. Wybór skali i stopnia spotęgowania środka leczniczego zależy od:

  • rodzaju rozpoznawanego podobieństwa objawów,
  • dynamiki procesu chorobowego,
  • żywotności chorego.

2. Określenie wielkości dawki, warunków i częstotliwości jej powtarzania.

3. Obserwacja reakcji chorego i ocena kierunku przebiegu wzbudzonego procesu.

4. Zapobieganie pojawianiu się i czynne usuwanie przeszkód w przebiegu leczenia
Podsumowanie:
Przedstawiony przegląd zasad rozpoznawania i leczenia w homeopatii klasycznej ma za zadanie przynieść pomoc lekarzowi w zdobyciu rozeznania, co do odrębności i swoistości homeopatycznej metody leczenia w stosunku do farmakoterapii, związanej z medycyną kliniczną.

Bodźcowe formy terapii, do których należy homeopatia dążą do ułatwienia, usprawnienia i rozwoju naturalnych możliwości samoleczenia, przez co zawsze w procesie leczenia podnoszą wydolność chorego i równocześnie działają profilaktycznie wobec wszelakich potencjalnych zagrożeń zdrowia.

Istotą homeopatycznej metody leczenia, a szczególnie jej postaci klasycznej, jest wysoka swoistość terapii czyli wysoka zdolność dostosowania się do niepowtarzalnej indywidualności chorego, a przy dokładnym spełnianiu zasad tej metody okazuje się ona bezpieczną i łagodną, zupełnie pozbawioną działań niepożądanych i skutków ubocznych. Dlatego też jest szczególnie użyteczna wobec przewlekle chorych, ludzi słabych oraz we wszystkich stadiach przedklinicznych zachorowań, może być także łagodną metodą leczenia paliatywnego chorych nieuleczalnie.


Literatura:

Das Simile Biochemie-Buch nach Dr.Schuessler, Simile GmbH, Baden-Baden 1989.
R.Zawiślak, Podstawy homeopatii klasycznej, Wydawnictwo M&M, Kraków 1991.
R.Zawiślak, Poradnik dla pacjentów, Vimena, Kraków 1999.

B. Metody leczenia pochodzące od homeopatii klasycznej
1. Terapia biochemicznymi solami wg dr Schuesslera

Forma terapii oparta o biochemię, fizjologię i patologię komórkową człowieka, wykorzystująca dwanaście soli mineralnych, tzw. “soli życia”:
Calcium fluoratum, Calcium phosphoricum, Calcium sulfuricum, Ferrum phosphoricum, Kalium chloratum, Kalium phosphoricum, Kalium sulphuricum, Magnesium phosphoricum, Natrium chloratum, Natrium phosphoricum, Natrium sulfuricum, Silicea.

Stosuje się je w postaci spotęgowanych środków leczniczych, w potencjach dziesiętnych szóstych i dwunastych (D6 i D12, rzadziej D3), w celu regulacji przemiany materii i uzupełniania niedoborów tkankowych tych substancji.
Twórca terapii biochemicznej zwanej uproszczoną homeopatią, dr Wilhelm Schuessler (1821-1898), oprócz indeksu wskazań klinicznych, opisał także charakterystyczne typy psychofizyczne odpowiadające zaburzonym przemianom soli mineralnych, podobne w obrazie do konstytucji rozpoznawanych w homeopatii klasycznej.

2. Homeopatyczna metoda drenażu narządowego

W tej formie homeopatycznej po zastosowaniu zasad homeopatii klasycznej w celu wyboru indywidualnego spotęgowanego środka leczniczego, dodatkowo, jako uzupełnienie, wprowadza się najczęściej pojedynczy niskospotęgowany środek, którego zadaniem jest oddziaływanie na metabolizm wybranego narządu lub typu tkanki. Dzięki temu narząd zostaje przygotowany do przyjęcia bodźca, pochodzącego od głównego personotropowego środka, podawanego zazwyczaj w wysokiej potencji. Daje to możliwość uniknięcia obserwowanych w homeopatii tak zwanych pierwotnych pogorszeń. Przykładami mogą być: Solidago D4-6 w funkcji drenażu nerek, Chelidonium D4-6 w odniesieniu do wątroby, Crataegus D2-6 wobec serca, itp.

3. Homeopatia kliniczna

Zgodnie z nazwą tego nurtu podstawą rozpoznania jest rozpoznanie kliniczne. Po wyłonieniu odpowiednich grup środków w oparciu o nozologię kliniczną następuje typowe dla homeopatii indywidualizowanie cech obrazów lekowych w oparciu o charakterystyczne objawy i ich zmienności. Wybrane środki lecznicze, zazwyczaj w liczbie kilku, odnoszą się odpowiednio do ostrych i przewlekłych procesów prezentowanych przez chorego, do sytuacji reaktywnych i głęboko uwarunkowanych cech oraz obciążeń skazowych. Przykładem może być propozycja leczenia chorego na katar sienny: Psorinum 30CH co dwa tygodnie jako środek przeciwskazowy, Arsenicum album 30CH 1 raz w tygodniu jako lek głębokiego działania, Allium cepa 5CH 3 razy dziennie jako środek ostro działający oraz Pollen 9CH jako uzupełnienie terapii.

4. Homeoterapia środkami złożonymi (homeopatia kompleksów)

Homeopatia kompleksów wywodzi się z nieopublikowanego, dodatkowego paragrafu “Wykładni sztuki leczenia” Hahnemanna, w którym twórca homeopatii wyraził pogląd, iż możliwe jest w rzadkich, skomplikowanych przypadkach chorobowych stosowanie dwóch, a niekiedy więcej, uzupełniających się środków. Mieszanki o składach wywodzących się zwykle z wieloletniego doświadczenia terapeutycznego mają zakresy działania formowane na podobieństwo leków alopatycznych: przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, wzmacniające, remineralizujące, nasenne, uspokajające, czy też ukierunkowane na serce, wątrobę, nerki, narządy kobiece, itp. Ich składniki, zwykle w niskich stopniach spotęgowania, zestawione są synergicznie i uzupełniają się wzajemnie. Przykładem może posłużyć środek wytworzony przez niemiecką firmę dr Reckeweg nr 1., tzw. krople przeciw zapaleniom w zakresie głowy i szyi. Inny przykład to leczenie chorego w podeszłym wieku, u którego rozpoznano proces miażdżycowy, nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie stawów i kamicę nerkową, za pomocą 3 lub 4 zestawów kompleksów, podawanych naprzemiennie w ciągu dnia przez wiele tygodni, (każdy z nich ukierunkowany jest wobec innego aspektu patologii klinicznej bez indywidualizacji, biorącej pod uwagę klasyczny, niepowtarzalny obraz chorego tak wysoko ceniony w homeopatii klasycznej).

5. Izopatia

6. Tautopatia

7. Homotoksykologia

Ta metoda leczenia różni się przede wszystkim tym od tradycyjnej homeopatii kompleksów, że rozwija wieloskładnikowe kompozycje o zróżnicowanych stopniach spotęgowania na podstawie aktualnej wiedzy biochemiczno-patofizjologicznej. Dąży do weryfikowania ich działania metodami klinicznymi oraz wyprowadza proces wyboru leku od diagnozy klinicznej i w praktyce służy uaktywowaniu torów enzymatycznych, podnoszeniu odporności immunologicznej i wzbudzaniu własnej reaktywności tkankowej organizmów. Przykładowe zastosowanie terapeutyczne: wobec ostrej infekcji wirusowej zalecenie Engystolu na zmianę z Traumeelem po 1 tabletce co godzinę pod język i iniekcji Echinacea comp. po 1 ampułce 1x dziennie do opanowania procesu.

8. Farmakoterapia środkami rytmizowanymi medycyny antropozoficznej

Ta metoda leczenia wychodzi ze swoistej, odrębnej od homeopatii konwencji światopoglądowej i rozwija inną metodę badawczą, ale posługuje się elementami farmakopei homeopatycznej i niekiedy odwołuje się do klasycznych obrazów środków leczniczych. Jednak rozpoznanie kliniczne, wyniki badań dodatkowych oraz cała metoda badania i leczenia typowa dla homeopatii, nie są wystarczające do w pełni skutecznego stosowania antropozoficznych środków leczniczych. Podstawowym założeniem metody antropozoficznej jest równoległość i podobieństwo procesów zachodzących w Przyrodzie i chorobowych procesów w żywym organizmie, leki zaś są ich nośnikami, zdolnymi do reedukacji tkanki, narządu, układu lub funkcji objętej patologią.

9. Terapia kwiatowa wg dr Edwarda Bacha

Terapia kwiatowa doktora Bacha posługuje się skończoną liczbą 38 typowych środków leczniczych, pochodzących z królestwa roślin. Terapia odnosi się do typowych wzorców zaburzeń emocjonalnych, które zgodnie z poglądami medycyny psychosomatycznej są stadiami przedklinicznymi zachorowań i prowadzą do widocznej patologii. Diagnoza w tej metodzie leczenia opiera się na wywiadzie i obserwacji, dzięki którym na podobieństwo homeopatii możliwe jest rozpoznanie obrazu leku. środki kwiatowe mogą być podawane jako pojedyncze lub układanie w “bukiety” kompozycji, zależnie od potrzeb i złożoności stwierdzanych zaburzeń emocjonalnych.

38 Responses to “HOMEOPATYCZNA METODA LECZENIA”

  1. nike vintage pisze:

    Hi, Ι read your blog daily. Your ԝriting style іs witty, keep іt up!

  2. Everything is vеry opеn with a clear dеscription of the challenges.
    It was really informative. Your site is very useful. Thanks for sharing!

  3. Keep this going please, great job!

    Here is my page; knights and Dragons mod apk

  4. Wonga Loans pisze:

    I’m gone to convey my little brother, that he should
    also ppay a visit this weblog on regular basis to obtain
    updated from most recent nsws update.

  5. I will immediately snatch your rss as I can not in finding
    your email subscription link or e-newsletter service. Do you have any?
    Please let me recognise so that I could subscribe. Thanks.

  6. Ciao , volevo solo dire , mi è piaciuto questo post del blog .
    E ‘stato divertente . Continuate a postare!

  7. Theге’s certainly a greawt deal to learn about tɦiѕ topic.

    I rеally like all the pints yοu’ve madе.

  8. Adrianna pisze:

    Wonderful article! That is the type of information that are supposed to be shared across the web.
    Disgrace on Google for not positioning this put up upper!
    Come on over and consult with my website . Thanks =)

    Also visit my blog post; clash of clans mod apk
    (Adrianna)

  9. I just couldn’t leave your website before suggesting that I actually loved the
    standard info ann individual provide to your visitors?
    Is going to be back steadily to check up on new posts

  10. adres ip pisze:

    Thanks for your personal marvelous posting! I genuinely enjoyed
    reading it, you will be a great author.I will remember to bookmark your blog and will eventually
    come back in the foreseeable future. I want to encourage one to
    continue your great work, have a nice weekend!

  11. sex toys pisze:

    Generally I do not read article on blogs, however I wish to
    say that this write-up very forced me to take a
    look at and do so! Your writing taste has been surprised
    me. Thank you, very great article.

  12. I do not even know how I ended up here, but I thought this post
    was great. I don’t know who you are but certainly you’re going to a famous blogger if you are
    not already ;) Cheers!

  13. Hello, i think that i saw you visited my website so i came to return the choose?.I am
    trying to in finding things to enhance my web
    site!I suppose its good enough to make use of some of your ideas!!

  14. Hi, I desire to subscribe for this weblog to obtain most up-to-date updates,
    so where can i do it please assist.

  15. Right here is the right site for anyone who really wants to find out about this topic.

    You realize so much its almost tough to argue with you (not that
    I actually would want to…HaHa). You certainly put a fresh spin on a subject that’s been discussed for ages.
    Excellent stuff, just excellent!

  16. Cecil pisze:

    Hi there, constantly i used to check weblog posts here early in the break of day, because i enjoy to learn more
    and more.

  17. What’s up Dear, are you truly visiting this website on a regular basis,
    if so after that you will definitely get good knowledge.

  18. Wow, that’s what I was exploring for, what a data! existing here at this weblog, thanks admin of this web
    site.

  19. Hello! I could have sworn I’ve been to this site
    before but after looking at some of the posts I realized it’s new to me.
    Regardless, I’m certainly pleased I found it and I’ll be bookmarking it
    and checking back regularly!

    Stop by my web blog; Cancer du col De l’utéRus

  20. Bobby pisze:

    Hi there! I simply would like to offer you
    a big thumbs up for your excellent information you have right here on this post.
    I will be coming back to your site for more soon.

    • admin58 pisze:

      Hi there,
      thanks for your writting. By the way please let me know what are you looking for especially here? and how have you solved Polish language problem? do you have any or could you name any good-working Polish-English translating software? or platform better then Google one?
      Robert

  21. I know this web page offers quality depending posts and extra information, is there any other web page which
    provides these kinds of data in quality?

  22. Hi to all, it’s actually a nice for me to go to see this site, it consists of useful Information.

  23. I really like reading through an article that can make people think.
    Also, thanks for allowing me to comment!

  24. I always emailed this blog post page to all my friends, since if like to
    read it afterward my contacts will too.

  25. odżywki pisze:

    Incredible points. Sound odżywki arguments.
    Continue the good work.

    This post odżywki is invaluable.
    How could I read more?

  26. Right here is the right web site for everyone who wishes to
    understand this topic. You realize so much its almost hard to argue with you (not that I actually would want to…HaHa).

    You definitely put a fresh spin on a subject that has been discussed for decades.

    Wonderful stuff, just great!

  27. Hi, after reading this awesome post i am as well happy to share my experience here with friends.

  28. What’s up to all, how is the whole thing, I think every one is getting
    more from this website, and your views are good designed for
    new users.

  29. Cześć, Na wstępie chciałbym podziękować za trud włożony w napisanie artykułu. Pomógł mi niezmiernie i pewne sprawy stały się dla mnie jasne. Szczególnie te zawarte w tym artykule. Na pewno umieszczę link na swoim Facebooku – link pewnie dam o nazwie: , aby moi znajomi się nim zaciekawili. A mam sporo znajomych, którzy interesują się komputerami i wszystkim co z nimi jest związane.

  30. Morty pisze:

    Hello, my name is Morty Goldman; I just stumbled upon your site – http://www.homeoterapia.pl – I’m sorry to write in such an odd manner, I thought to call you but I didn’t want to take up your time. What I have to say may be of great interest to you. Did you know that an overwhelming majority of businesses, organizations and celebrities buy likes and followers? What, you thought your competitor’s likes and followers are organic and naturally gained? Ha ha. Just recently Gangman Style ( http://www.youtube.com/watch?v=9bZkp7q19f0 ) reached a record 2 billion views. Now imagine the scale of Gangnam Style’s popularity being applied to your business! This is exactly how I deliver results to my clients – and I assure you that you’ll be overwhelmingly pleased with the outcome.

    Give us a call: +1 (877) 410-4002
    or visit us at http://www.SuperbSocial.net

  31. Fantastic web site. A lot of helpful information here.
    I am sending it to several buddies ans additionally sharing in delicious.
    And naturally, thanks for your sweat!

  32. I could not resist commenting. Exceptionally well written!

Leave a Reply

Alibi3col theme by Themocracy

call vimenahelp