HOMEOPATIA KLASYCZNA – ZAKRES MOŻLIWOŚCI TERAPEUTYCZNYCH. cz II

CZĘŚĆ DRUGA

Wywiad homeopatyczny

Homeoterapię można nazwać personotropową metodą leczenia, gdyż dąży ona do najwyższego stopnia indywidualizacji terapii. Jedyną drogą do spotkania z osobą, czyli indywidualnością jest kontakt słowny.

Dlatego też dominujące znaczenie w diagnostyce homeopatycznej ma wywiad lekarski. Jest on bardzo rozbudowany. Oprócz danych osobowych, wiadomości dotyczące warunków i trybu życia chorego, wywiadu rodzinnego, chorób przebytych i aktualnych dolegliwości, w skład wywiadu wchodzi szczegółowe wypytywanie uporządkowane według grup tematycznych: objawy dotyczące umysłu; pragnień i niechęci, upodobań dotyczących odżywiania; objawy uogólnione, odnoszące się do całej osoby chorego; objawy dotyczące czynności płciowych, w tym miesiączki u kobiet; poty, dreszcze, gorączka; objawy szczególne, niezwykłe, charakterystyczne, opisywane porównaniem „jak gdyby”; objawy umiejscowione, uporządkowane według układu topograficznego od głowy od stóp; objawy patologiczne służące określeniu jednostki chorobowej (typowe, charakterystyczne dla choroby, a nie dla chorego).

Tak zwany pełny objaw powinien dawać swą treścią odpowiedzi na następujące pytania: dlaczego? gdzie? co? jak, w jaki sposób?
Istnieje kilka równoległych sposobów wartościowania objawów. Podczas wstępnej analizy lekarz oddziela objawy patognomiczne od personomicznych, typowe od nietypowych, powszechne od rzadkich, umiejscowione od uogólnionych, cielesne od duchowych.

Zgodnie ze wskazaniami paragrafu 153. Organonu powyższe grupy objawów systematyzowane są:
*) według ich szczegółowości jako:

  • charakterystyczne, uderzające, niezwykłe (przyznaje się im umownie po 5 punktów),
  • podane samoistnie i z wielkim naciskiem (4 punkty),
  • pełne (3 punkty),
  • długotrwałe i pogarszające się w czasie (2 punkty),
  • nowe, stale pogarszające się (1 punkt).

*) oraz według ich ważności jako:

  • etiologiczne (3 punkty),
  • umysłowe (2 punkty),
  • uogólnione (1 punkt).

Uformowany zgodnie z powyższymi kryteriami obraz chorobowy podlega dalszej ocenie w oparciu o znajomość tak zwanego repertorium, czyli spisu objawów, zaobserwowanych w dotychczas wykonanych próbach lekowych.
Podobne jest to postępowanie do diagnozy różnicowej w medycynie klinicznej. Często opiera się ono na powtórnym, uzupełniającym, kierunkowym wypytywaniu chorego, prowadzonym tak, aby jego odpowiedzi uzasadniały lub wykluczały podanie innych, podobnych środków leczniczych.

Ważnym jest, aby wywiad homeopatyczny rozpoczynał się od wysłuchania spontanicznych wypowiedzi chorego, a dopiero gdy wyczerpie się jego własna inwencja przeszedł w fazę aktywnego wypytywania. Wypytywanie ma uzupełnić informacje, dookreślić i wyjaśnić poczynione przez chorego stwierdzenia. Często wypytywanie opiera się na tak zwanym kwestionariuszu wypytywania. Jest to zbiór niesugestywnych pytań, inspirowanych zapisami rubryk repertorium, czyli objawami poznanymi w próbach lekowych. Pytania te z natury swojej uniemożliwiają udzielanie odpowiedzi twierdzących lub zaprzeczających, a pobudzają do pełnych odpowiedzi opisowych i prowokują do zastanowienia i skojarzeń ujawniających różne aspekty reaktywności chorego, w innych metodach leczenia zwykle nieodoceniane.

Wywiad homeopatyczny swą rozległością i naciskiem stawianym na sferę psycho-emocjonalną chorego jest zbliżony do wywiadu stosowanego w psychiatrii i w pewnym stopniu sam pełni rolę psychoterapeutyczną.

Algorytm procesu diagnostycznego w homeopatii klasycznej:

  1. Podmiotowe i przedmiotowe badanie lekarskie ze szczególnym naciskiem na poszerzony wywiad, a w nim szczegółowe wypytywanie, oraz wyniki badań dodatkowych.
  2. Uporządkowanie zgromadzonych danych i rozdzielenie objawów chorobowych od osobowych, typowych od nietypowych itd.
  3. Postawienie rozpoznania chorobowego i rokowania wstępnego.
  4. Analiza i wartościowanie objawów niepatognomicznych wg przyjętych w homeopatii kryteriów.
  5. Zbudowanie indywidualnego obrazu choroby naturalnej.
  6. Określenia poziomu (rodzaju) podobieństwa.
  7. Wytypowanie objawów repertoryzacyjnych.
  8. Wybór repertorium odpowiadającego charakterowi przypadku chorobowego.
  9. Określenie grupy środków podobnych na podstawie repertorium.
  10. Wytypowanie środka najbardziej podobnego (simillissimum).
  11. Potwierdzenie wyboru na podstawie obrazu próby lekowej zawartego w źródłowej materia media.
  12. Postawienie rozpoznania środka leczniczego i sformułowanie rokowania co do przebiegu leczenia…

CDN