HOMEOPATIA KLASYCZNA – ZAKRES MOŻLIWOŚCI TERAPEUTYCZNYCH. cz. III

CZĘŚĆ TRZECIA
Leczenie

Istnieją praktycznie dwa sposoby leczenia w homeopatii klasycznej. Pierwszy z nich opiera się na doświadczeniu Hahnemanna, zaistniały do roku 1833 czyli roku ukazania się drukiem piątego wydania Organonu. Można nazwać go: wyczekującym.

A drugi jest wynikiem doświadczeń zebranych w latach późniejszych i może być nazwany: kroczącym.

Jak wiemy reakcja na bodziec zależy między innymi od stanu organizmu w chwili zadziałania bodźca. Aby uzyskać bliski prawdzie pogląd na skutek tego bodźca należy poczekać aż organizm w pełni odpowie zmianą swojego stanu. To wymaga czasu. Stąd nazwa nadana dla pierwszej postawy terapeutycznej, którą charakteryzuje praktyka jednorazowego podania małej dawki pojedynczego spotęgowanego środka leczniczego i cierpliwe oczekiwanie na reakcję.

Druga postawa terapeutyczna posługuje się wieloma następującymi po sobie kolejno dawkami cząstkowymi o stale wzrastającym stopniu spotęgowania.

Ta starsza metoda oparta jest o skalę setną (C=CH=centimal Hahnemanni=100-n) lub/i dziesiętną (D=DH=X=decimal Hahnemanni=10-n) potęgowania, a młodsza o skalę pięćdziesięciotysięczną (0/n=Q/n=LM/n=quinquagessima=50000-n).

Wybór wysokości stopnia spotęgowania w skalach dziesiętnej lub setnej zależy bezpośrednio od stopnia podobieństwa pomiędzy indywidualnym obrazem chorobowym a obrazem patogenetycznym środka leczniczego. Im pełniej się one pokrywają tym wyższy może być stopień spotęgowania.
Przyjmuje się, iż podobieństwo tkankowe, narządowe procesu chorobowego wskazuje na niskie stopnie spotęgowania, (dotyczy to także sytuacji patologicznych naruszających strukturę organizmu, a więc na przykład zmian zwyrodnieniowych, stanów na granicy odwracalności). Zaburzenia czynnościowe uogólnione wymagają średnich stopni spotęgowania, a podobieństwo typologiczne, obejmujące całość człowieka chorego wskazuje na konieczność stosowania wysokich lub bardzo wysokich stopni, zależnie od posiadanych zasobów siły żywotnej – im większe te ostatnie, tym wyższy stopień.
W ostrych procesach chorobowych o dużej dynamice dla uzyskania i utrwalenia skutku wymagane jest częstsze powtarzanie bodźca lekowego, a w stanach przewlekłych rzadsze lub wręcz sporadyczne i to zawsze po skrupulatnej ocenie reakcji na każde podanie leku.

W skali pięćdziesięciotysięcznej postępowanie jest inne. Powtarza się cząstkowe dawki, zwiększając stale stopień ich spotęgowania aż do momentu, kiedy po okresie ustąpienia objawów, konstytuujących początkowy obraz choroby naturalnej. objawy te zaczną powracać. Oznacza to, że skutkiem działania leku homeopatycznego naturalna choroba ustąpiła, a stopniowo zaczyna rozwijać się sztuczna choroba polekowa. Wtedy należy przerwać bezzwłocznie stosowanie leku, aby objawy mogły samoistnie wygasnąć. Skoro tak się stanie, będzie to oznaczało, że sztuczne polekowe podrażnienie ustąpiło wraz z jego przyczyną.

W klasycznej homeoterapii stosowane środki podawane są przede wszystkim drogą doustną, lecz ze względu na znikomość ich dawek zalecane jest, aby umożliwić im jak najdłuższy i niezaburzony kontakt ze śluzówką jamy ustnej i języka (to znaczy ze znajdującymi się tam naczyniami krwionośnymi i zakończeniami nerwowymi).
Mogą być podawane drogą wziewną i wtedy ogniskują swoje działanie na śluzówce jamy nosowej, Innym sposobem wzbudzania reakcji jest działanie na wrażliwe okolice skóry, np. okolicę zgięć łokciowych, dołka lub szyi.
Szczególnym sposobem bodźcowania jest wykorzystanie w stosunku do noworodków i niemowląt karmionych piersią pośrednictwa organizmu matki i doustne podawanie jej odpowiedniego środka na kilka chwil przed karmieniem, (patrz Organon, paragrafy 284.-286.). (Istnieją też inne formy farmaceutyczne i postaci leków homeopatycznych, które umożliwiają podanie podskórne, domięśniowe, dożylne lub doodbytnicze lub dopochwowe.)

Największe znaczenie w terapii homeopatycznej ma ocena zmian zaistniałych pod wpływem bodźca lekowego. Podstawową pomocą lekarza homeopaty na tym etapie jego pracy jest tzw. prawo leczenia naturalnego sformułowane przez dr Heringa, które powiada, że:
podczas leczenia naturalnego powrót do zdrowia następuje zgodnie z kierunkiem od środka na zewnątrz organizmu, z góry w dół, poczynając od narządów najważniejszych dla utrzymania przy życiu, a kończąc na mniej ważnych, i w odwrotnej kolejności do tej, w jakiej pojawiały się objawy.

Leczenie ma wzbudzić proces „cofania się” chorób i jeśli tak się stanie, wskazuje to na pomyślne rokowanie, co do zdrowia. W przebiegu leczenia mogą występować mniej lub bardziej nasilone przełomy. O ile układają się one zgodnie z kierunkami opisanymi prawem Heringa, oznaczają niepowikłany postęp w leczeniu, (mimo że chory może odczuwać okresowe pogorszenia samopoczucia). Jeśli proces przebiega niezgodnie ze wspomnianym prawem, wymaga natychmiastowej rewizji leczenia. W toku leczenia lekarz musi dbać o to, aby żadne czynniki nie zakłócały wzbudzanego środkami leczniczymi procesu.
Algorytm postępowania terapeutycznego w klasycznej homeopatii:

1. Wybór skali i stopnia spotęgowania środka leczniczego zależy od:

  • rodzaju rozpoznawanego podobieństwa objawów,
  • dynamiki procesu chorobowego,
  • żywotności chorego.

2. Określenie wielkości dawki, warunków i częstotliwości jej powtarzania.

3. Obserwacja reakcji chorego i ocena kierunku przebiegu wzbudzonego procesu.

4. Zapobieganie pojawianiu się i czynne usuwanie przeszkód w przebiegu leczenia
Podsumowanie:
Przedstawiony przegląd zasad rozpoznawania i leczenia w homeopatii klasycznej ma za zadanie przynieść pomoc lekarzowi w zdobyciu rozeznania, co do odrębności i swoistości homeopatycznej metody leczenia w stosunku do farmakoterapii, związanej z medycyną kliniczną.

Bodźcowe formy terapii, do których należy homeopatia dążą do ułatwienia, usprawnienia i rozwoju naturalnych możliwości samoleczenia, przez co zawsze w procesie leczenia podnoszą wydolność chorego i równocześnie działają profilaktycznie wobec wszelakich potencjalnych zagrożeń zdrowia.

Istotą homeopatycznej metody leczenia, a szczególnie jej postaci klasycznej, jest wysoka swoistość terapii czyli wysoka zdolność dostosowania się do niepowtarzalnej indywidualności chorego, a przy dokładnym spełnianiu zasad tej metody okazuje się ona bezpieczną i łagodną, zupełnie pozbawioną działań niepożądanych i skutków ubocznych. Dlatego też jest szczególnie użyteczna wobec przewlekle chorych, ludzi słabych oraz we wszystkich stadiach przedklinicznych zachorowań, może być także łagodną metodą leczenia paliatywnego chorych nieuleczalnie.

CDN…


Literatura:

Das Simile Biochemie-Buch nach Dr.Schuessler, Simile GmbH, Baden-Baden 1989.
R.Zawiślak, Podstawy homeopatii klasycznej, Wydawnictwo M&M, Kraków 1991.
R.Zawiślak, Poradnik dla pacjentów, Vimena, Kraków 1999.