HOMEOTERAPIA CHORÓB OSTRYCH

Homeoterapia chorób ostrych
Działanie czynników przyczynowych lub wyzwalających rozwój choroby naturalnej (causae occasionales) jest równoważne zjawisku stłumienia strumieni odżywczych, obserwowanych w organizmach żywych, podporządkowanych hierarchii ważności zgodnej z prawami rozwoju organizmu, obserwowanymi na poziomie embriologiczno-fizjologicznym.

Co podlega stłumieniu w chorobie naturalnej i/lub na skutek leczenia niezgodnego z prawami przyrodniczymi?

4 strumienie odżywcze wg Woolpart’a & Waddington’a, czyli
4 osie zwierzęcego wzrostu (bierne gradienty):

  1. z góry na dół;
  2. od ważniejszych do mniej ważnych narządów;
  3. ze środka do obwodu;
  4. z wnętrza na zewnątrz = obrazuje to rozwój płodu.

Na czym polega stłumienie?
Odwrócenie kierunków strumieni odżywczych (uczynnienie energochłonnych gradientów czynnego transportu toksyn przez błony komórkowe) = obrazuje to rozwój choroby.
Czym skutkuje stłumienie?
Przerzutowaniem procesu chorobowego do wnętrza organizmu (metastases).

Typy przerzutowania:

  • z miejsca w miejsce;
  • z narządu do narządu;
  • z układu narządowego do innego układu narządowego;
  • z warstwy (listka) zarodkowej do innej warstwy;
  • ze skazy do skazy (zmiana typu procesu chorobowego, t.j. od świerzbiączki do figówki, od figówki do kiły).

Rubryki repertoryzacyjne:

  • Kent: metastasis, psora, sycosis, syphilis;
  • Murphy: metastasis/generals,symptoms;
  • Synthesis: metastasis.

Embriologiczne podstawy zjawiska stłumienia;

  • komórki płciowe męska i żeńska;
  • zygota – proces rozmnażania i różnicowania;
  • tarcza zarodkowa;
  • trzy listki zarodkowe: ektoderma/endoderma/mezoderma;
  • różnicowanie i rozwój:
    1) ektoderma-neuroektoderma / endoderma / mezoderma;
    2) ektoderma: skóra; neuroektoderma:
    układ nerwowy, APUD (układ wewnątrzwydzielniczy)
    endoderma: nabłonek oddechowy, pokarmowy, moczopłciowy
    mezoderma: podścielisko trzewi (płuc, serca, nerek), tkanka łączna
    3) 7 warstw od naskórka do wyrazu umysłu.

Stopnie Stłumienia Procesu Chorobowego

 

  • I stopień – naskórek, nabłonek (rogówki, spojówki, tęczówki), soczewka, włosy, paznokcie, emalia zębowa, zewnętrzny kanał słuchowy, błona bębenkowa, część dolna bańki odbytnicy, dystalna część męskiej cewki moczowej i żeńskiej pochwy, usta, policzki, dziąsła, zewnętrzne części migdałków;
  • II stopień – nabłonek oddechowy, pokarmowy, moczo-płciowy, dróg żółciowych, komórki miąższu wątroby;
  • III stopień – skóra, mięśnie, chrząstki, kości, powięzi, ścięgna, torebki stawowe, rozcięgna;
  • IV stopień – mięśnie tchawicy, płuca, nerki, serce, naczynia krwionośne, komórki krwi, opłucna, otrzewna, osierdzie, torebki wątroby i śledziony, opony mózgowe;
  • V stopień – układ wydzielania wewnętrznego – (tarczyca, rdzeń nadnerczy, melanoblasty, moczopłciowe 5-HO-trytaminy),(podwzgórze, przysadka, przytarczyce), (A.P.U.D.);
  • VI stopień – układ nerwowy;
  • VII stopień – umysł.

Poziom emocjonalny:
niezadowolenie – drażliwość – niepokój – lęk – udręczenie (cierpienie) – smutek – zobojętnienie – przygnębienie samobójcze.
Poziom umysłowy:
roztargnienie – zapominanie – brak skupienia – otępienie – ospałość (zapomnienie senne) – złudzenia – idee paranoidalne – szał niszczycielski – całkowite splątanie umysłu.
Jak urzeczywistnia się przerzutowanie, czyli jak rozwija się choroba?

CASUS I:

  • Diagnosis: Hyperaciditas=Gastritis hyperacida
  • Therapia: antacida
  • Wynik leczenia:
    1) ustąpienie nadkwaśności;
    2) uszkodzenie tkanki chrzęstnej stawu kolanowego i/lub stawów międzykręgowych, i/lub tkanki chrzęstnej nosa lub zgrubienie strun głosowych.
  • Ocena wyniku leczenia: stłumienie
  • Objaśnienie dróg przerzutowania:
    1) pierwotne umiejscowienie procesu chorobowego – śluzówka żołądka (nadczynność – sycosis – zastój energii w kanale narządowym żołądka);
    2) rozprzestrzenianie się zastoju wzdłuż kanału narządowego do tkanek kolana i krtani; wzdłuż kanałów łączących do grzbietu i nosa.

CASUS II:

  • Diagnosis: Uterus myomatosus. Struma nodosa. Noduli haemorrhoidales.
  • Therapia: Extirpatio uteri, resectio totalis glandulae thyroideae, operatio plastica nodulorum.
  • Przebieg procesu chorobowego:
    1) pierwotne umiejscowienie – wątroba, pierwotna przyczyna – stłumiony gniew;
    2) zablokowanie przepływu energii w kanałach narządowych pęcherzyka żółciowego i wątroby i przeniesienie procesu na kanał narządowy żołądka;
    3) zastój/zacisk rozprzestrzeniony wzdłuż kanału.

Wnioski:

  • Leczenie stanów ostrych musi być oparte o zasadę podobieństwa obrazu lekowego do obrazu chorobowego z uwzględnieniem: okoliczności zachorowania, przyczyny zadrażniającej / wyzwalającej, zmienności uogólnionych i miejscowych, charakteru procesu i tropizmu tkankowo-narządowego, a obserwowana reakcja na lek homeopatyczny musi być zgodna z prawem Heringa.
  • Potęga wzbudzenia środka leczniczego i sposób dawkowania leku muszą odzwierciedlać dynamikę procesu chorobowego i odpowiadać zasobom (napięciu) żywotności chorego – im większa dynamika i zasób żywotności tym wyższa potęga i częstsze dawkowanie, w związku z tym najbardziej użyteczne i skuteczne okazują się roztwory wodne.
  • Czas potrzebny do zaobserwowania pierwszych reakcji chorego organizmu na lek homeopatyczny zawiera się w przedziale od minut do kilkunastu godzin od rozpoczęcia leczenia i jest uwarunkowany dynamiką procesu chorobowego, a całkowity czas trwania leczenia nie powinien przekraczać trzech dób.
  • Inne przebiegi wymagają szybkiego i wnikliwego przeprowadzenia ponownej analizy przypadku zachorowania i są równoznaczne z powikłanym przebiegiem choroby, nierzadko wynikającym ze stłumienia objawów.

Homeoterapia w przypadkach nagłych zachorowań, czyli pierwsza pomoc na przykładzie postępowania w stanach gorączkowych
Gorączka jest uogólnionym objawem nieswoistej odpowiedzi całego organizmu na działanie różnych czynników drażniących. Wyraża się w niej zdolność chorego do obrony i należy uznawać ją za bardzo potrzebną i korzystną dla zachowania zdrowia.
Oczywiście zawsze należy dążyć do rozpoznania wyzwalającej ją przyczyny i rozpatrywać jej obecność w związku z ową przyczyną i ogólnym stanem chorego.

Na pewno gorączki nie należy tłumić, a tylko skutecznie kontrolować jej przebieg. Korzystniej jest dla pacjenta, jeśli zostanie bezpiecznie przeprowadzony przez gorączkę, niż gdyby miał być jej pozbawionym.

U wielu chorych nowotworowych stwierdza się podczas wywiadu, że przez wiele lat poprzedzających pojawienie się tej choroby nigdy nie gorączkowali. Nawet zapadając na przeziębienia przechodzili je bezgorączkowo. Bezgorączkowy przebieg przeziębień wskazuje na obniżoną odporność organizmu i oznacza utratę bardzo ważnej, a może nawet najważniejszej możliwości integracji czynnościowej, zjednoczenia we wspólnym, zgodnym rytmie pracy wszystkich tkanek ciała i narządów.
Gorączka wymagająca szybkiej porady lekarskiej:

  • bardzo gwałtownie narastająca,
  • trwająca dłużej niż trzy dni,
  • doprowadzająca szybko do osłabienia lub do pojawiania się coraz to nowych objawów chorobowych,
  • występująca u ludzi osłabionych, wcześniej długo chorujących.

Ale nawet i w tych przypadkach, gdy ponadto obraz choroby jest jasny i czytelny, nie należy czekać na wizytę lekarza z założonymi rękami. Podanie podobnego spotęgowanego środka leczniczego może złagodzić przebieg choroby, skrócić czas jej trwania, a z pewnością nie grozi żadnymi powikłaniami.

Przykłady prostych, niepowikłanych obrazów zespołów gorączkowych:

  • Po ochłodzeniu ciała, zwykle zimnym, suchym wiatrem lub na skutek przebytego urazu – nagła, wysoka gorączka u wcześniej zdrowego człowieka. Zwykle pojawia się w nocy, z towarzyszącym niepokojem, lękiem, uczuciem rozpalenia całego ciała, czerwoną i suchą skórą, falami dreszczy przechodzącymi wzdłuż kręgosłupa, nasilającymi się pod wpływem przeciągu, które występują na zmianę z uczuciem gorąca.Chory ma duże pragnienie picia zimnych płynów. Stopniowo pojawiają się nie przynoszące ulgi poty na skórze tych okolic, na których chory leży. Gorączka nasila się wieczorem, nocą i podczas snu. Aconitum.
  • Dreszcze na zmianę z odczuciem zewnętrznego gorąca nasilajace się popołudniami, pod wpływem ciepła i ruchu. Brak pragnienia. Pocenie skąpe z towarzyszącą sennością: pot występuje często, nagle i szybko wysycha. Po ataku gorączki następuje sen. Pogorszenie pod wpływem gorąca, dotyku, ucisku, po śnie. Poprawa po odkryciu się, zimnej kąpieli, na otwartym powietrzu. Apis.
  • Zwykle po urazie, z dreszczami całego ciała, rozgrzaniem twarzy i głowy, zimnym tułowiem i kończynami, uczuciem wewnętrznej gorączki, narastającym osłabieniem, tkliwością tkanek. Nocne kwaśne poty. Arnica.
  • Okresowo powracająca gorączka z bardzo wysoką temperaturą ciała i spadkiem sił, z zimnymi potami, nie dającymi ulgi pojawiającymi się na końcu gorączki lub na początku snu. Uczucie chłodu z zewnątrz, dreszcze rozchodzące się falą wzdłuż kręgosłupa na zmianę z uczuciem gorąca (szczególnie ok. 3.00. nad ranem). Duże pragnienie. Pogorszenie z zimna i wilgoci, po północy, z wielkim niepokojem. Poprawa w cieple, po ciepłych napojach. Arsenicum album.
  • Dreszcze, nasilone ok. 11.00. przed południem, na zmianę z uczuciem gorąca, wrażenie odurzenia, otępienia. Tkliwość mięśni całego ciała. Oddech, pot, mocz, kał o gnilnym zapachu. Zanik sił, tor temperaturowy opadający, durowy. Baptisia.
  • Dreszcze wzdłuż grzbietu i stóp na zmianę z uczuciem gorąca. Głowa i twarz gorące z odczuciem tętnienia. Stopy zimne, skóra gorąca i sucha. Powierzchowne naczynia skórne rozszerzone. Oczy błyszczące, źrenice szerokie. Suchość w ustach i gardle, brak pragnienia. Pocenie się głowy, karku i okrytych części ciała. Pogorszenie po południu i nocą (często ok. 22.00.-23.00.). Tętno szybkie, osłabione. Belladonna.
  • Stałe dreszcze z pragnieniem picia zimnych płynów dużymi łykami, uczucie wew-nętrznego gorąca i zewnętrznego zimna. Obfite, kwaśne i tłuste poty przy najmniejszym wysiłku. Tętno pełne, twarde, napięte i szybkie. Pogorszenie pod wpływem gniewu i ruchu. Poprawa w spoczynku. Bryonia.
  • Niepokój. Twarz i oddech gorące. Jeden policzek czerwony, a drugi blady. Smak żółci w ustach, suchy język, bardzo duże pragnienie, nudności. Dreszcze całego ciała na zmianę z uczuciem gorąca. Kwaśne i ciepłe poty nasilone po jedzeniu i piciu. Pogorszenie pod wpływem gorąca i gniewu. Chamomilla.
  • Dreszcze z nudnościami. Uderzenia fal zimna na grzbiecie. Zawroty głowy z uczuciem zmęczenia i postępującym wyniszczeniem. Ostre samozatrucie organizmu. Echinacea (najlepiej D3)
  • Pierwszy okres wszystkich zapalnych i nieżytowych gorączek. Dreszcze w ciągu dnia nasilone ok. 13.00. Twarz zaczerwieniona, policzki gorące i tkliwe. Nadwrażliwość nerwowa na hałas, uczucie zimna całego ciała, szczególnie kończyn. Tętno szybkie, miękkie, o krótkiej fali. Ferrum phosphoricum.
  • Dreszcze w górę i w dół grzbietu, długotrwałe okresy gorąca i potów prowadzące do wyczerpania. Drżenia całego ciała – domaga się, aby go trzymano. Tkliwość mięśni, otępienie, zawroty i bóle głowy. Brak pragnienia. Temperatura opadająca przed południem bez potów. Tętno wolne, pełne, miękkie, zanikające pod uciskiem. Gelsemium.
  • Dreszcze wzdłuż grzbietu, stopy zimne, uderzenia gorąca i gorące poty, nawroty gorączki po kwaśnych posiłkach i każdej wiosny. Pogorszenia po śnie. Tętno niemiarowe. Lachesis.
  • Spowolnienie, twarz blada, ziemista, obrzękła. Cuchnący oddech. Obfite, żółte, tłuste i kwaśne nasilone nocą poty, prowadzące do pogorszenia ogólnego samopoczucia. Naprzemienne dreszcze i fale gorąca, uderzenia gorąca w różnych częściach ciała. Wędrujące dreszcze. Pogorszenie pod wpływem odkrycia się, przeciągu, wieczorem i nocą. Mercurius solubilis.
  • Całe ciało, szczególnie twarz, piekąco-gorące. Dreszcze po odkryciu się lub przy najmniejszym ruchu, pod wpływem przeciągu. Poty kwaśne, obejmujące jedną połowę ciała. Dominujące uczucie zimna, ataki gorączki rano. Nasilona sztywność z towarzyszącą sinicą paznokci. Nux vomica.
  • Dreszcze wzdłuż grzbietu nawet w ciepłym pomieszczeniu, nasilone ok. 16.00. Gorąca twarz, tętnienie w głowie, chłodne stopy. Pocenie głowy i karku oraz jednej połowy ciała, podczas potów występują bóle. Gorąco odczuwane w jednych, zimno w innych częściach ciała. Nie do zniesienia piekące gorąco w nocy z towarzyszącym rozszerzeniem żył powierzchownych. Podczas okresów bezgorączkowych bóle głowy, biegunki, nudności, brak łaknienia. Pulsatilla.
  • Nagły początek, sucha i piekąca skóra. Dreszcze rozpoczynające się na grzbiecie z uczuciem zimna, nasilonym w kościach i kończynach. Gwałtowny wzrost temperatury ciała. Wielkie uczucie gorąca z obfitymi gorącymi, kwaśnymi potami, które nie powodują spadku temperatury. Brak pragnienia. Tętno małe, nitkowate, nadmiernie przyspieszone w stosunku do temperatury ciała. Pyrogenium.
  • Dreszcze rozpoczynają się na udach. Poty obfite, słodkawo-kwaśne, pachnące jak miód, obejmujące tylko odkryte części ciała lub w czasie snu całe ciało z wyjątkiem głowy. Wieczorami nagłe napływy krwi z tętnieniem w naczyniach krwionośnych. Thuja.

Najbardziej podobny z przedstawionych zespołów objawów gorączkowych wskazuje na środek leczniczy, który można zastosować w danej sytuacji. Odpowiednie są stopnie spotęgowania D6 – D12 (6x-12x) lub 5CH – 9CH (c5-c12), podawane zgodnie ze stopniem nasilenia stanu chorobowego, początkowo co 15 minut do uzyskania poprawy samopoczucia i stanu ogólnego. Zwykle pierwsze oznaki poprawy pojawiają się w ciągu 1-2 godzin. Po ich zaistnieniu należy stopniowo zwiększać odstępy między kolejnymi dawkami do 2 godzin i więcej, przechodząc do podawania wybranego środka 3 – 1x dziennie aż do zupełnego ustąpienia objawów chorobowych i powrotu zdrowia.

W pierwszym okresie leczenia można jedną dawkę spotęgowanego środka leczniczego rozpuścić w objętości równej ok. 3/4 części szklanki zimnej wody (najlepiej źródlanej lub destylowanej lub przegotowanej i odstanej bez osadu, ale koniecznie zimnej!) i każdorazowo po intensywnym zamieszaniu roztworu pobierać jedną łyżeczkę doustnie. Jedna dawka środka leczniczego to 1 – 10 kropli, 3 – 5 pigułek (dużych kuleczek cukrowych) lub 10 granulek (małych kuleczek cukrowych).
Ilość zalecanych kropli dla dzieci do 10 roku życia wynosi tyle, ile dziecko ma lat.
Od 10 roku życia ilość kropli wynosi 10 i zwykle nie ulega już zmianie.

Jeżeli wyraźna poprawa w stanie chorego nie następuje w ciągu 4 – 6 godzin lub w jakikolwiek sposób stan jego zdrowia pogarsza się, konieczna jest szybka ponowna konsultacja lekarska. O ile to możliwe, powinna to być konsultacja lekarza posługującego się homeopatyczną metodą leczenia. Najczęściej przyczyna nieskuteczności leczenia tkwi w błędnym doborze środka leczniczego. Umiejętność poprawnego wyboru podobnego spotęgowanego środka leczniczego osiąga się stopniowo i dlatego wskazanym jest rozpoczynanie pierwszych prób razem z lekarzem.