Izopatia

Izopatia  to  pochodząca  od  homeopatii metoda  leczenia zapoczątkowana przez Josepha Wilhelma Luxa w latach 30. XIX wieku, oparta na zasadzie aequalia aequalibus curentur, czyli zasadzie  indentyczności, a jej preparaty lecznicze tworzone są na bazie substancji związanych z przyczynami lub wytworami procesu chorobowego. Zdaniem Luxa rozcieńczanie i dynamizowanie produktu zakaźnego (bakterii, wirusa, wydzieliny lub materiału organicznego) sprawia, że jest on w stanie działać terapeutycznie na daną chorobę zakaźną, a także zapobiegać zachorowaniu. Duże  zasługi w upowszechnieniu  i  rozwoju izopatii  ma Constantin Hering, który przygotowywał preparaty homeopatyczne na bazie patologicznych wydzielin chorobowych ludzkich i zwierzęcych, w tym także trucizn zwierzęcych, na przykład jadu węża Lachesis mutus. To  on wprowadził pojęcie nozodów w celu określenia nazwania grupy preparatów izopatycznych. Ponownie izopatię w kręgach homeopatów ożywił Denys Collet publikując książkę pt. Isopathie, Méthode Pasteur par Voie Interne (1893).  Wyróżnił w niej właściwą izopatię, która wykorzystuje wydzieliny pacjenta do wyleczenia tych samych chorób; izoorganoterapię, stosowaną w leczeniu chorych narządów poprzez podawanie zdynamizowanych wyciągów z odpowiednich zdrowych narządów(czyli wskazał  na zastosowanie  sarkodów); oraz seroterapię (izopatię seroterapeutyczną), czyli podawanie rozcieńczonej surowicy o wysokim mianie specyficznych przeciwciał. Oprócz prac na temat nozodów, tzw. Materia Medica: H.C. Allena w 1910 i O.A. Juliana w 1960 bardzo  duże  znaczenie dla  izopatii  miała  działalność  i  badania profesora Geuthera  Enderleina i  jego teoria pleomorfizmu  drobnoustrojów.

więcej  informacji  na  ten  temat  można  znaleźć na stronie:

http://www.sanum.pl/