Radionika

Definicja radioniki

Radionika to nazwa przydana prawie zapomnianej technologii medycznej rozwiniętej w czasach nowożytnych na przełomie XIX i XX wieku.

(Słowo radionika pochodzi od słów radius, radii(łac.) = promień i elektron(gr.)= bursztyn, jantar, electrinus (łac.)= elektryczny; powstało z ich złożenia radio- i /elektro/ -nika = radionika. Elektronika zgodnie z jej encyklopedyczną definicją to dziedzina techniki i nauki zajmująca się obwodami elektrycznymi zawierającymi bierne i czynne elementy elektroniczne, takie jak lampy próżniowe, tranzystory, diody, pozwalające na wzmacnianiu słabych sygnałów dzięki nieliniowym charakterystykom tych elementów i ich zdolnościom sterowania przepływem elektronów oraz możliwościom przetwarzania sygnałów cyfrowych.)

Posługuje się ona ukierunkowanym zamiarem (directed intention) wyszkolonego w zakresie radiestezji operatora, w celu dokonywania badania zjawisk i wpływania na ich przebieg nawet na dużą odległość. Przyjmuje założenie, że każdy przejaw materialnego świata, jako twór zbudowany z atomów, wysyła charakterystyczne promieniowanie w postaci częstotliwości drgań swoistej dla danej substancji.

To technologia pozwalająca w praktyce przemieszczać energię za pomocą informacji bez strat w przestrzeni, czyli w sprzeczności z prawami fizyki newtonowskiej. W próbach wyjaśnienia obserwowanych zjawisk i osiąganych wyników posiłkuje się odkryciami nowoczesnej fizyki:

Materia zamienia się w energię, gdy zostanie przyspieszona do kwadratu prędkości światła – sławne E= mc2 Alberta Einsteina – i jak dotąd nie znamy niczego, co miałoby prędkość większą niż światło.

Zgodnie z równaniem podanym przez badacza rzeczywistości kwantowej Christophera Jerzynskiego w 1997 roku , w określonych warunkach energia zamienia się w informację, a informacja może z powrotem zamienić się w energię.

„Drganiowy wzorzec zakłócenia” opisany kodem cyfrowym „wskaźnika radionicznego” (radionic rate) rozpoznawanym z użyciem „urządzenia radionicznego” to syntetyczny opis pola siłowego danego przedmiotu, grupy przedmiotów/zjawisk lub sytuacji lub żywych organizmów.

Radionika w zastosowaniu biologiczno-medycznym jest metodą uzdrawiania na odległość poprzez usuwanie „drganiowych wzorców zakłóceń” z ożywiającego pola informacyj-nego.Początkami swymi sięga odkryć urodzonego w 1863 roku w San Francisco Alberta Abrams’a, lekarza medycyny, który w latach 20-tych XX wieku ogłosił teorię elektronową budowy materii i wykorzystał ja do wyjaśnienia zjawisk patologii w żywych organizmach oraz rozpoznawania i leczenia chorób. Swój system nazwał ERA, czyli system oparty na elektronicznej reakcji Abrams’a (Electronic Reaction of Abrams). Wychodząc z prostego założenia opartego na uznanym przez fizykę modelu budowy atomu, dr Abrams poczynił stwierdzenie, iż każdy przedmiot materialny, w tym także każda komórka żywa, tkanka czy narząd, wypromieniowują, wysyłają charakterystyczne, swoiste promieniowanie warunko-wane strukturą elektronową najmniejszych budujących je cząstek, czyli atomów. Promieniowanie to zostało nazwane wibracją/drganiem, a zbudowane przez Alberta Abrams’a urządzenia pozwoliły na wykrywanie tych swoistych wibracji. W krótkim czasie rozpoznane i przyporządkowane zjawiskom swoiste wibracje zakodowane w postaci cyfrowej jako wskaź-niki radioniczne, odczytane za pomocą urządzeń Abrams’a, posłużyły innym badaczom do rozwinięcia i udoskonalenia tej metody. Szczególne zasługi w tym zakresie położyła Ruth Drown, mieszkająca w Kaliforni lekarz medycyny manualnej i konstruktor urządzeń radionicznych. Jej odkrycia umożliwiły tak znaczące zmodyfikowanie metody Abrams’a, że analiza radioniczna i harmonizowanie układu biologicznego na odległość stało się równie dostępne, jak przekaz audycji radiowo-telewizyjnych w naszych czasach. Ta zepchnięta na boczny tor medycyny metoda zdolna wzbudzać uzdrowienie na odległość, z jednej strony wykorzystuje proste układy elektroniczne symulujące przepływ elektryczności w żywym organizmie, a z drugiej strony opiera się na przyrodzonej właściwości człowieka obserwowanej i wykorzystywanej w różnych czasach i kulturach, i określanej mianem radiestezji, wrażliwości umożliwiającej wyczuwanie niewidocznych delikatnych oddziaływań. Połączenie tych obu pozwala na wykrywanie czynnościowych zakłóceń informacyjno-energetycznych w dowolnym systemie, znajdowanie ich podstawowej przyczyny informacyjno-energetycznej i uwalnianie od niej badanego systemu na dowolna odległość.

Składniki pracy radionicznej

Wyszkolony w zakresie działań radiestezyjnych operator

Określony szczegółowo zamiar badania/pracy radiestezyjnej

Świadek lub przedstawiciel badanego przedmiotu lub podmiotu (np. nośnik DNA – próbka śliny, moczu, krwi)

Urządzenie radioniczne z przypisanym mu wykazem wskaźników radionicznych (bazą kodów cyfrowych) lub zbiorem przypisanych mu symboli graficznych

Algorytm biometrycznej analizy radionicznej wynikający z tematu zadania stojącego przed operatorem.