WYWIAD W CHOROBACH PRZEWLEKŁYCH

Wywiad w chorobach przewlekłych

 

Dla stanów przewlekłych wielopokoleniowa historia choroby jest najważniejsza, decydujące są następujące po sobie epizody zaostrzeń procesu chorobowego, ich umiejscowienie i charakter rozpatrywane z punktu widzenia teorii skazowego uwarunkowania chorób i prawa Heringa.

Kto? – jest zaangażowany w chorobę i jak się w niej zmienia, (odkształcenia konstytucji, zmiany temperamentu, charakteru i nastroju).
Dlaczego? – przyczyna.
Co? – indywidualne, niepowtarzalne cechy choroby przewlekłej.
W jaki sposób, jak? – jak reaguje, charakter doznania, dolegliwości, objawu, oznaki choroby.
Kiedy? – pora.
Gdzie? – umiejscowienie.

 

Opracowanie przypadku
Podczas analizy materiału zebranego na podstawie wnikliwego wywiadu lekarskiego poszerzonego o kierunkowe wypytywanie (patrz tzw. Kwestionariusz wypytywania) niezwykle przydatną jest znajomość treści i umiejętność posługiwania się w praktyce uzupełnionym Prawem Zdrowienia lub Prawem Leczenia Naturalnego sformułowanym przez dr Constantina Heringa i rozbudowanym przez dr Prafull’a Vijayakar’a. A oto ono:

 

Zdrowienie postępuje:

  1. z góry na dół;
  2. z wewnątrz na zewnątrz;
  3. z ważniejszego do mniej ważnego narządu;
  4. od środka do obwodu*/;
  5. w odwrotnej kolejności do tego, jak objawiała się choroba;
  6. od bardziej niszczącej do mniej niszczącej skazy/,,od prawej do lewej”/.

*/ Z wyjątkiem takich chorób jak: odra, ospa, opryszczka itp., których naturalny niepowikłany (tzn. niestłumiony) przebieg urzeczywistnia się od śluzówki do skóry i jest zgodny z gradientem odżywczym zwierzącego wzrostu.

Czemu służy prawo zdrowienia?

  • Ocena etapu zaawansowania/ postępu procesu chorobowego.
  • Ocena możliwości leczenia (prognosis).
  • Ocena skutków stosowanego leczenia.
  • Ocena przełomów.
  • Ocena przebiegu procesu zdrowienia.

Ocena przełomów

  1. przełom chorobowy – zaostrzenie objawów zogniskowane niezgodnie z prawem Heringa (przeciwnie do wskazanych kierunków zdrowienia) na tle załamania żywotności;
  2. przełom uzdrawiający – przy wzrastającej żywotności zaostrzenie objawów zogniskowane zgodnie z prawem Heringa.

Zdrowienie postępuje poprzez przełomy uzdrawiające (sanatio per crisam); analiza reakcji żywego organizmu na spotęgowany środek leczniczy podany zgodnie z prawem podobieństwa (= dowód na podanie leku homeopatycznego (similimum)).

Dla leczenia chorób przewlekłych konieczne jest zbudowanie obrazu konstytucji skazowej chorego, aby obraz ten mógł być porównywany z obrazami środków leczniczych w celu znalezienia wspomnianego similimum.

 

Jakie cechy opisują konstytucję?

 

Fizyczność:

  • wzrost, waga, postawa ciała,
  • kształt, cechy, wygląd twarzy,
  • oczy,
  • włosy, paznokcie,
  • kształty ciała, szyja, kończyny.

Umysłowość:

  • wola,
  • świadomość, moralność,
  • intelekt,
  • wyraziste skłonności naturalne,
  • reakcje emocjonalne,
  • wrażliwość,
  • przywiązania.

Uogólnione cechy:

  • energia/szybkość działania,
  • typ mowy,
  • tolerancje/nietolerancje,
  • reakcje temperaturowe,
  • pragnienia/niechęci,
  • łaknienie/pragnienie picia,
  • czynności płciowe,
  • wrażliwości narządowe,
  • osobnicze charakterystyczne właściwości,
  • wpływ czasu i pór roku/pogody;
  • czynniki przyczynowe/dolegliwości z powodu…,
  • typ skazowego procesu chorobowego.

Gdy znajdziemy similimum i podamy je choremu to bodziec ten zawsze wzbudza zdrowienie. Co upewni lekarza, iż dokonał trafnego wyboru?
Będzie to reakcja organizmu żywego/układu biologicznego zgodna z prawem zdrowienia.

 

Cechy reakcji zgodnej z prawem zdrowienia:

  1. zanik ogólnego osłabienia,
  2. pojawienie się chęci działania,
  3. wzrost wytrzymałości,
  4. powrót upodobań,
  5. powrót odświeżającego snu,
  6. powrót łaknienia,
  7. powrót regularnych wypróżnień,
  8. wzrost tolerancji czynników pogarszających,
  9. spadek wrażliwości emocjonalnej,
  10. spadek niepokoju, lęku; uspokojenie,
  11. zaniki objawów na wyższych warstwach i pojawianie się na niższych warstwach zgodnie z prawem zdrowienia,
  12. zaniki objawów i oznak chorobowych od kiły przez figówkę do świerzbiączki.

 

Leczenie:

Zalecanym i sprawdzonym przez dr Hahnemanna sposobem postępowania w naturalnych skazowouwarunkowanych chorobach przewleklych jest najpierw poprawa nawyków i warunków życia oraz diety, potem usunięcie odpowiednimi środkami leczniczymi chorób wenerycznych i pochodzących od nich skaz, a następnie wykorzenienie skazy świerzbiączkowej (psory) w całej jej rozciągłości za pomocą środków antypsorycznych.
Hahnemann poleca stosować w tym celu roztwory wodne pojedynczych spotęgowanych środków leczniczych sporządzonych w skali pięćdziesięciotysięcznej, poczynając od I stopnia (Q/1 lub O/I lub LM/I), jak opisał to w VI wydaniu Organonu, a odradza i przestrzega przed stosowaniem pojedynczych, a tym bardziej powtarzanych dawek wysokospotęgowanych środków leczniczych, przygotowanych w oparciu o skalę setną (C lub CH), ze względu na gwałtowność ich działania na siłę żywotną i krótkotrwałość skutku leczniczego.


 

Piśmiennictwo

  1. Hahnemann, S. Organon of the Medical Art, Birdcage Books, Palo Alto 1996.
  2. Hahnemann, S. Chronic Diseases, B.Jain Publisher(P) Ltd., New Delhi 1988.
  3. Ortega, P.S. Notes on Miasms, National Homoeopathic Pharmacy, New Delhi 1980.
  4. Choundhury, H. Indications of Miasm, B.Jain Publishers(P) Ltd., New Delhi 1994.
  5. Sankaran, R. System of Homoeopathy, Homoeopathic Medical Publishers, Mumbai 2000.
  6. Jouanny, J. i in. Leczenie homeopatyczne – choroby przewlekłe, Tom 2., Editions Boiron, Daimonion – Instytut Wydawniczy, Lublin 1995.
  7. Zawiślak, R. Podstawy homeopatii klasycznej, M&M, Kraków 1990.